Η καθημερινή φόρτιση, οι ανάγκες και οι επιθυμίες που αναδύονται εκκωφαντικά από το ασύνειδο μέρος του ανθρώπινου ψυχικού μηχανισμού απαιτούν την ασφαλέστερη διέξοδο προς το φως και την κάθαρση: το θέατρο. Παιδευτικό και καλλιτεχνικό άρμα μέσα στο χρόνο και με πλήθος αναφορές στις ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη αλλά και στο μεγαλείο της άφθαρτης αξίας του υπάρχειν το θέατρο παλινδρομεί μεταξύ αιτίας και αιτιατού διαγράφοντας συνιστώσες διευρυνόμενες και μπολιασμένες από την αίσθηση του ωραίου, του μεγάλου, του αληθινού, ακόμα κι όταν παρουσιάζεται η αντίθετη εικόνα. Συνήθως, αυτό που έχει να πει, το λέει στη σιωπή και στην ακινησία . Αλλα και στο θόρυβο των ψιθύρων ή του γέλιου.
Το σχολείο μας δε θέλει να πει πολλά λόγια για τη σχέση του με το θέατρο. Απεναντίας, έχει να παρουσιάσει πλήθος παραστάσεων από τις τάξεις νηπίων κιόλας και σε όλες τις σχολικές βαθμίδες του, με σκοπό να προτείνει στα παιδιά την εμβάθυνση στην αυτογνωσία τους και την τελεσφόρα ανάλυση και προσέγγιση σύγχρονων ή διαχρονικών προβλημάτων που γεννά η ανθρώπινη φύση και η νομοτέλειά της.